C. (28), man

Terug naar Partners

Zeveneneenhalf jaar geleden ontmoette ik de vrouw van mijn leven. Zij was toen 17 en ik 20. Een aantal maanden nadat we verkering hadden gekregen (zij was inmiddels 18) hebben we voor het eerst seks met elkaar gehad, zonder penetratie.

Op dat moment kwam dat op mij niet zo vreemd over: ik was immers de eerste met wie ze probeerde "all the way" te gaan en wilde mede daarom niks forceren. Wat ik wel aan haar merkte was dat zij ons intiem samenzijn erg opwindend en bevredigend vond. Dit samenzijn vond ik erg opwindend: ik kende geen enkele andere vrouw die een orgasme kon hebben.

Vervolgens hebben we het herhaaldelijk geprobeerd om seks mét penetratie te hebben, maar dit leidde slechts tot tranen, terwijl seks zonder (maar wel creatiever!) steeds leuker werd, zoals altijd wanneer je iemands lichaam en voorkeuren beter leert kennen. We hebben toen besloten om de pogingen tot penetratie maar achterwege te laten. Wij vonden beiden het plezier in seks belangrijker dan de manier van seks.

Echter, na verloop van tijd, vond mijn partner dat ze toch iets moest ondernemen op dat gebied. Ze vond dat zij als vrouw niet compleet was als zij geen seks kon hebben met penetratie, ook al waren wij erachter gekomen dat dit slechts één van de manieren is om lekkere seks te hebben.

Zij is toen, met medewerking van mij, naar verschillende therapeuten geweest, met als (voorlopige) conclusie dat mijn partner haar bekkenbodemspieren erg moeilijk kan ontspannen en dat zij alleen op uitzonderlijke momenten een vinger in kan brengen. Dit was voor ons beiden een onvervalst hoogtepunt en zeer hoopgevend. Op dit moment overwegen we een goede bekkenbodem-physiotherapeut te raadplegen.

Tot slot wil ik zeggen dat het bovenstaande natuurlijk erg toegespitst is op één enkel aspect uit ons gezamenlijk leven en dat het iets is dat we wel met ons meedragen, maar waar we niet onder gebukt gaan. Ondertussen zijn we dan ook zeer gelukkig getrouwd!

Terug naar Partners