A. (21)

Terug naar Succesverhalen

Hallo allemaal,

Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen omdat ik zelf weet hoe fijn het is om verhalen en ervaringen van anderen te lezen…

Ik was 15 toen ik voor het eerst een vriendje kreeg en na ongeveer 2 maanden wilde ik zelf beginnen met seks. Wij hebben het toen geprobeerd (en of ik nou opgewonden was of niet weet ik eigelijk niet meer) maar het lukte niet! Het deed onwijs veel pijn. Wat ik toen dacht weet ik eigelijk niet meer maar ik weet wel dat we het daarna weer probeerde en dat er precies hetzelfde gebeurde. Vanaf dat moment dacht ik dat ik niet normaal was en de enige op de wereld met dit probleem. Naar de dokter durfde ik niet en mijn vriend wilde het af en toe wel proberen en dat deed ik dan ook (voor hem) maar het bleef pijn doen (ook als ik wel opgewonden was) deze relatie eindigde na 4,5 jaar. Ik maakte het uit omdat we gewoon een broer/zus relatie hadden (dat had dus niks met mijn vaginisme te maken).

Toen ik eenmaal een ander vriendje kreeg hield ik mezelf voor dat het aan de grootte van mijn vorige vriend zijn penis heeft gelegen, en ik dacht als ik me nou volgiet met alcohol dan doet het niet zo’n pijn en dan ben ik “ontmaagd” en de volgende keer zal het dan wel geen pijn meer doen! (stom natuurlijk) Dat was dus niet het geval… de jongen waar ik toen mee had zag de pijn bij mij en stopte terwijl ik riep ga maar door (ik dacht eens moet ik er doorheen) maar hij stopte toch gelukkig. Ik heb toen uitgelegd dat het nog nooit gelukt was en hij maakte er totaal geen probleem van en zei dat hij zelfs voor mij naar de dokter wilde. Deze relatie heeft door andere omstandigheden maar 1 maand geduurd dus van naar de dokter gaan is ook nooit meer wat gekomen.

Inmiddels wist ik nog steeds niet wat het was wat ik had en dacht ik nog steeds dat ik abnormaal was. Mijn volgende vriendje kwam en ik zag in dat als het eenmaal op seks zou aan komen dat ik dan een groot probleem zou hebben. Toen het erop aan kwam heb ik het hem verteld en ook hij maakte er niet echt een probleem van. Het gekke is alleen dat ik in deze relatie (die 1,5 jaar heeft geduurd) het nooit met deze jongen geprobeerd heb, dat vroeg hij ook niet van mij en ik vond het wel best. Toen deze relatie stuk liep (ik maakte het uit dus het had weer niks met m’n vaginisme te maken) toen heeft deze jongen mij op een hele vervelende manier duidelijk gemaakt dat ik nooit meer een vriend zou krijgen omdat ik niet kon neuken! Ergens wist ik natuurlijk dat dit niet waar was (hij had er waarschijnlijk gewoon de pest in dat ik het uitmaakte) maar op de een of andere manier heeft dit mij toch de stap doen zetten om eens op het internet rond te gaan kijken (waarom ik dit nooit eerder heb bedacht snap ik nu nog steeds niet van mezelf). Toen kwam ik terecht op deze site en werd het me al snel duidelijk dat het vaginisme is wat ik had! Via deze site ben ik toen terechtgekomen op www.vaginismeforum.nl op dit forum zijn een heleboel meiden aangemeld die ook vaginistisch zijn -of liever gezegd reageren- en door het lezen van deze verhalen en tips ging ik me al een stuk beter voelen! Ik ontdekte voor het eerst sinds 6 jaar (ik ben inmiddels bijna 22 jaar) dat ik niet abnormaal was en dat er een naam en een behandeling was voor mijn “probleem”.

Omdat ik nog steeds niet naar de dokter durfde had ik voor mezelf besloten om er zelf vanaf te komen. Helaas waren er weinig tot geen verhalen van meiden die zelf (en dan bedoel ik zonder hulp van een professioneel iemand) van hun vaginisme waren afgekomen. Maar toch ging ik het proberen.

Eerst ben ik gaan oefenen met 1 vinger, dit lukte altijd al wel maar het voelde wel krap aan. Toen kreeg ik de tip om iedere dag even met 1 vinger te oefenen en die dan heen en weer te bewegen zodat het wat ruimer wordt en als het wat ruimer gaat voelen dan verder gaan met 2 vingers en dan met drie! Zo heb ik dat ook gedaan Toen heb ik een vibrator gekocht van ongeveer 3,5 cm doorsnee. Hiermee lukte het ook al redelijk snel alleen kreeg ik hem er niet verder in dan 8 cm dus toen ben ik daarmee blijven oefenen en opeens ging hij er wel helemaal in (dat ding is geloof ik 15 cm lang) en toen dit gelukt was ben ik gewoon door blijven oefenen omdat het nog wel gevoelig was! Inmiddels had ik weer een grotere vibrator besteld, alleen deze was met een bochtje (speciaal voor de g-plek) dus dat was een ramp…  

Toen leerde in mijn huidige vriend kennen. Ik heb hem verteld dat ik vaginisme had en dat ik aan het oefenen was. Ik heb hem uit gelegd hoe ver ik was en hij had (tot mijn verbazing) wel eens gehoord van vaginisme via een vriend van hem. Dit stelde mij wel op m’n gemak en hij was zo positief over alles. Dat heeft me wel goed gedaan. Ik ben iemand die weinig zelfvertrouwen heeft qua uiterlijk en mijn huidige vriend die liet mij heel erg blijken dat ik mooi ben en ook al ben ik nog steeds wel onzeker over mijn uiterlijk het heeft mij toch in de goede richting geduwd.

Op een avond ben ik met mijn vriend naar de kroeg geweest en het was een hele gezellige ontspannen avond en toen we gingen vrijen zei ik tegen hem dat ik het wel wilde proberen als ik bovenop mocht zitten. Dat hebben we toen gedaan en in eerste instantie ging hij er maar een stukje in en ik was zo boos en teleurgesteld dat ik in huilen uit barste! Mijn vriend heeft mij toen getroost en ik wilde aan hem bewijzen dat het met de vibrator wel ging (dat had hij nog nooit gezien) dus toen heeft hij die vibrator bij mij naar binnen gebracht en toen hebben we het nog eens geprobeerd en toen lukte het! En het rare was dat het geeneens echt pijn meer deed toen we eenmaal bezig waren (ik was zo blij dat het lukte dat ik geen tijd had om aan pijn te denken) alleen nog een beetje het gevoel dat ik moest plassen maar dat maakte mij niet uit! Toen mijn vriend klaar kwam was ik zo’n beetje de gelukkigste vrouw op deze aarde want toen was het voor het eerst gelukt en sinds die tijd heb ik eigelijk nooit meer problemen gehad en zonder pijn gemeenschap kunnen hebben!

Ik denk nog wel eens stel dat ik eerder op internet was gaan zoeken en oefenen zou ik er dan al veel eerder vanaf zijn gekomen? Ik denk het eigelijk niet! Ik denk dat het ook heel erg veel te maken heeft met je partner, hoe die er mee omgaat en hoe hij je op je gemak stelt!

Ik hoop dat jullie wat aan mijn verhaal hebben. Ook al is het maar een stukje herkenning!

Terug naar Succesverhalen