M. (25)

Terug naar Succesverhalen


Ik ben 25 jaar en vorig jaar voor het eerst met mijn vriend 'echt' naar bed geweest. Tot die tijd was geslachtsgemeenschap voor mij niet mogelijk. Op mijn 18e probeerde ik voor het eerst met mijn toenmalige vriend te vrijen. Toen we dachten dat we gestoord werden, zijn we gestopt. Later probeerden we het nog een keer, maar toen bleek het niet te lukken. Ik dacht dat het door de zenuwen kwam en we gingen niet verder. Toen we het de keer erna probeerden, deed het hele erge pijn. Hierdoor werd ik er een beetje bang voor, zo'n vreselijke pijn wilde ik niet nog eens meemaken. Ik kwam in de bekende vicieuze cirkel terecht, waardoor ik bij voorbaat al bang was om het nog eens te proberen. Daardoor verkrampte ik, waardoor het dus nog meer pijn ging doen. We hebben het toen nog zo'n 1.5 jaar geprobeerd. We vreeŽn wel op andere, ook fijne, manieren. Na dat anderhalf jaar probeerden we het niet meer. Ik ging er vanuit dat ik te gespannen was. Ik had het erg druk met mijn studie en dacht dat ik wel wat meer zou gaan ontspannen als ik klaar zou zijn met mijn studie. Tampons kon ik overigens ook niet gebruiken, maar ook dat weet ik aan een te gespannen houding. Ik voelde me er wel onzeker door, maar mijn vriend deed er (toen nog) niet moeilijk over. Ik wist niet precies wat er met me aan de hand was, ik had nog nooit echt van vaginisme gehoord. Toen ik er artikelen over las in verscheidene tijdschriften, dacht ik er wel aan dat ik misschien ook vaginistisch was. Maar ik wist het niet zeker. Tot ik erachter kwam dat mijn beste vriendin hetzelfde had als ik. Zij noemde het ook vaginisme. Toen dacht ik dat ook te hebben. Ik was blij dat ik er met iemand over kon praten die hetzelfde had als ik. Want behalve mijn vriend wist niemand het. En ik voelde me er toch heel rot en onzeker onder. En ook erg onvrouwelijk, ik kon iets niet wat bijna elke vrouw wel kan. Toen wist ik nog niet dat vaginisme toch wel redelijk vaak voorkomt!

In die tijd waren mijn vriend en ik al zo'n 4 jaar samen. We hadden het nooit echt meer geprobeerd. Hij wilde het wel, maar ik niet zo. Ik was er echt bang voor. Mijn vriend maakte er niet echt een probleem van, tot we gingen samenwonen. Zijn gedrag ten opzichte ervan was heel wisselend. De ene keer zei hij dat hij het niet erg vond en de andere keer vond hij het wel heel erg en zei hij dat de manier waarop wij vreeŽn niet natuurlijk was. Hij zag het ook echt als mijn probleem. Ook tijdens ruzies verweet hij het me. Dat deed natuurlijk heel veel pijn. Ik zat al niet lekker in mijn vel en hij maakte me alleen nog maar onzekerder. Hij wilde dat ik ervoor naar de dokter ging. Dat wilde ik ook wel, maar ik durfde het niet alleen. Een keer heb ik de dokter over mijn probleempje verteld en zij zei dat ik er een afspraak voor moest maken en dan zouden we ernaar kijken. Ik was blij dat ik het verteld had, maar ik ben niet meer teruggegaan. Ik wilde dat mijn vriend meeging, maar dat deed hij niet, dat vond hij vernederend. En ik durfde dus niet alleen, ik was hartstikke bang voor wat ze zou gaan doen, bang voor een inwendig onderzoek.

Dat jaar stapelden de problemen tussen ons zich op. Ik twijfelde al eentijdje aan onze relatie, maar toen hij ook nog eens (voor de zoveelste keer) vreemdging, was dat voor mij de druppel. Ik heb mijn spullen gepakt en ben, na een relatie van bijna 6 jaar, bij hem weggegaan en weer thuis gaan wonen. Natuurlijk gaf hij het gebrek aan 'echte' seks op als de oorzaak van zijn vreemdgaan en dat ik er dus mede schuld aan was. Maar gelukkig had ik intussen mijn zelfrespect weer wat teruggekregen en wist ik dat dat grote onzin was. Hij was gewoon niet te vertrouwen en wilde mij gewoon een rotgevoel aanpraten. Gelukkig lukte hem dat niet meer zo, ik was sterker geworden. Toen hij besefte dat ik echt niet meer terugkwam, bond hij wel een beetje in. Hij zei dat hij het toch niet zo erg vond en de dat seks hem niet interesseerde en dat het hem om mij ging. Maar voor mij was het te laat. Hij had me bedrogen en belogen en ik had er gewoon genoeg van. Achteraf denk ik dat ik me altijd een beetje onderdanig heb opgesteld ten opzichte van hem omdat ik me toch onbewust schuldig voelde. Ik deed echt alles voor hem en liet me veel gevallen, dat wist hij ook. Hij maakte er dan ook misbruik van. Daarom dacht hij ook alles te kunnen maken. Ik slikte toch alles. Maar deze keer was hij toch echt te ver gegaan. Hij had echt niet verwacht dat ik zo zou reageren. De maanden erop probeerde hij me terug te krijgen, maar ik wilde niet meer. Als ik dan een beetje kortaf was en de telefoon neerlegde, kreeg ik voicemails vol scheldpartijen. Daarop zei hij dat ik er zelf ook schuld aan had en dat ik naar de dokter had moeten gaan en dat ik geen echte vrouw was. Maar hij kon me niet meer raken daarmee, het werd me alleen steeds meer duidelijker wat voor een persoon hij werkelijk was. Na een paar maanden heb ik het contact helemaal verbroken, het voegde toch niets meer toe aan mijn leven. Het was alleen maar vermoeiend!

In die maanden ben ik erg veranderd. Ik was weer spontaner en vrolijker, net zoals een paar jaar gelden. Ik voelde me ook sterker, mede door steun uit mijn omgeving.

Na vier maanden alleen te zijn geweest, ontmoette ik op internet mijn huidige vriend. Nadat we drie weken gechat hadden over van alles en nog wat, besloten we elkaar een keertje in het echt te ontmoeten. Het bleek te klikken en we kregen een relatie. Op onze tweede date spraken we af dat ik het weekend daarop naar hem zou komen. Ik vond het heel leuk, maar ook eng. Want ik had hem nog niet over mijn probleempje verteld. Toen we later op de avond een beetje aan het zoenen enzo waren in zijn auto, verkrampte ik ineens. Hij merkte meteen dat er iets was en vroeg me ernaar. Ik twijfelde even, maar besloot het hem toch te vertellen. Ik dacht echt: vertel het hem maar zo snel mogelijk, als hij het ook een probleem vindt, dan weet ik dat tenminste. Maar gelukkig reageerde hij geweldig. Hij vond het helemaal niet erg. We hebben dat weekend erop en erna wel geprobeerd geslachtsgemeenschap te hebben, maar het lukte weer niet. We vreeŽn op andere manieren. Ik voelde me door mijn eerdere ervaringen er toch nog erg onzeker over, maar dat was volgens hem helemaal niet nodig. We vreeŽn dan wel op andere manieren, maar anders was niet minder zei hij. Dat vond ik zo lief van hem! Hij deed er dus echt niet moeilijk over en zei dat als het al een probleem was, het dan wel ons probleem was, niet alleen het mijne. Pas toen besefte dat ik er echt heel graag iets aan wilde doen. Via mijn beste vriendin (die met hetzelfde zat) hoorde ik van een onderzoek naar vaginisme in een ziekenhuis. Ik meldde me er ook voor aan en ik kon na een paar weken terecht. Mijn vriend ging mee en dat was echt heel fijn. Hij steunde me volledig. Een geweldig gevoel! Hij vond het niet meer dan normaal. Dat was het eigenlijk ook, ik was het alleen niet gewend....

Toch zei mijn vriend dat ik er ook eens mee naar de dokter moest gaan. Hij had namelijk het gevoel dat het niet alleen een gespannen houding van mij was. Want zelfs als hij merkte dat ik wel ontspannen was, voelde het krap, zei hij. Bij het eerst volgende bezoek aan de dokter, gooide ik het eruit en zij heeft ernaar gekeken. Ze zei dat het inderdaad nogal nauw en rood leek en dat ik er een gynaecoloog naar moest laten kijken. Die kon dan kijken of het echt te nauw was en of er iets aan te doen was. Ik was echt heel blij, waarschijnlijk was het toch lichamelijk! Daar had ik nooit echt bij stil gestaan.

Toen is het allemaal heel snel gegaan. De gynaecoloog bevestigde het vermoeden van de huisarts en twee weken later lag ik onder het mes om de ingang van mijn vagina chirurgisch te verwijden (een zogenaamde introÔtus-plastiek). Heel eng allemaal, want ik was nog nooit eerder geopereerd geweest. Gelukkig viel het allemaal mee, ik heb nauwelijks pijn gehad. Het was alleen een beetje lastig met zitten natuurlijk. Ik mocht een aantal dingen drie weken niet doen, waaronder fietsen, zwemmen en natuurlijk vrijen. Na twee weken wilde ik het toch graag proberen, ik was best nieuwsgierig geworden. Maar omdat ik een infectie had opgelopen, was het nogal gevoelig en lukte het niet. Na die drie weken moest ik op controle. Alles was in orde en de gynaecoloog zei dat het nu alleen maar een kwestie van leren ontspannen was. Langzaam hebben mijn vriend en ik het geprobeerd. In het begin was het nogal pijnlijk. Ik was toen wel bang dat ik nu wel echt vaginistisch was. Maar gelukkig is het langzaam maar zeker wel gelukt. En nu voelt het echt heel fijn! Ik kan nu ook tampons gebruiken. Veel beter dan maandverband vind ik. Ik ben echt heel blij dat ik naar de dokter ben gegaan. Als ik dat 6 jaar eerder had geweten, was ik toen al gegaan. Niet voor mijn ex-vriend ofzo, maar gewoon voor mezelf!

Ik hoop dat jullie iets aan mijn verhaal hebben. Mijn advies aan jullie is dan ook om toch altijd even naar de dokter te gaan. Dit om een lichamelijke oorzaak uit te sluiten. Het komt natuurlijk maar heel zelden voor dat de oorzaak van niet kunnen vrijen lichamelijk is. Maar het kan dus wel! En in dat geval is een kleine ingreep voldoende, als je dat zelf wilt natuurlijk.

Mijn andere advies is ook om jullie niet te laten kwetsen door een vriendje dat er een probleem van maakt. Zo'n jongen is dat echt niet waard! Hij moet jou maar nemen hoe je bent!

Als er meiden zijn die nog vragen hebben over mijn verhaal, kunnen jullie me altijd mailen!

Terug naar Succesverhalen