N. (24)

Terug naar Succesverhalen

Vanaf mijn 19e weet ik dat ik vaginistisch ben. Ik had nog nooit tampons in kunnen brengen, hoewel ik het wel een paar keer geprobeerd heb. Ik had daar eigenlijk nooit een probleem van gemaakt. Het leek mij ook helemaal niet gemakkelijk om tampons te gebruiken en het leek me ook erg pijnlijk. Ik dacht wel eens na over waarom ik geen tampons kon inbrengen en hoe dat dan zou gaan als ik ooit een vriendje zou krijgen, maar meestal zette ik dat snel van me af… Totdat ik dus op mijn 19e mijn eerste echte vriendje kreeg…

Voor mijn 19e had ik af en toe wel eens een vriendje, maar dit duurde ook nooit zolang, zodat we nooit verder kwamen dan zoenen. Daarna kapte ik het snel af, ook uit angst voor wat er daarna zou komen. Toen ik dus verliefd werd op mijn eerste (en huidige) vriend en hij op mij, heb ik hem ook heel lang op afstand gehouden. Gelukkig trok hij na een tijdje aan de bel en vertelde me dat hij zo niet door wilde gaan en dat ik dus eigenlijk moest kiezen of ik verder met hem wilde of niet. Ik wilde nog steeds met hem verder en geleidelijk liet ik hem steeds meer toe in mijn leven.

Natuurlijk leidde dat al snel tot het moment waarop ik bij hem ging slapen. Ik wilde dat toen wel, maar ik wilde niet dat er verder iets zou gebeuren. Dat gebeurde toen uiteraard ook niet…

Naarmate we meer bij elkaar sliepen, werden we steeds intiemer en was uiteindelijk het moment daar dat hij zijn vinger bij mij probeerde in te brengen. Dit deed ongelooflijk veel pijn en toen begon ik me te realiseren dat er misschien toch iets mis met mij was. We hadden het daarna een tijd niet weer geprobeerd, terwijl we allebei nadachten over wat er aan de hand was en hoe we dit op konden lossen.

Mijn vriend kwam op een gegeven moment met de term vaginisme en toen ben ik informatie gaan zoeken hierover. Ondertussen spraken we er nauwelijks samen over en probeerde ik het zoveel mogelijk te negeren. Dit heeft een hele tijd geduurd, een periode waarin ik steeds onzekerder werd over onze relatie en mezelf. Ik was zo bang dat hij liever iemand anders wilde, met wie hij normaal seks kon hebben. (Overigens bevredigde ik hem wel op andere manieren, hoewel het ook een tijd heeft geduurd voordat ik dat durfde.) Ik kreeg huilbuien en werd steeds ongelukkiger, maar wilde er niet over praten met mijn vriend.

Zo’n twee jaar geleden was ik op internet aan het zoeken naar informatie over vaginisme, toen ik op een forum kwam voor vrouwen met vaginisme (en hun partner). Ik meldde me aan en begon te lezen. Ik was ontzettend opgelucht te lezen dat er meer vrouwen waren met dit probleem en dat er vrouwen waren die er vanaf kwamen. Veel vrouwen waren ook in therapie en waren al zover met die oefeningen dat ik dacht: “dat wil ik ook!”. Na een paar uur lezen, raakte ik echter steeds meer overstuur, omdat ik dacht dat mij dat nooit zou lukken. Ik durfde echt niet naar de huisarts, ook omdat ik daarvoor dit aan mijn ouders moest vertellen. Toch belde ik mijn moeder in het midden van de nacht. Huilend vertelde ik haar van mijn vaginisme en ze reageerde heel goed, maar natuurlijk ook geschrokken. Mijn moeder zei dat ik zo snel mogelijk een afspraak met de huisarts moest maken en dat heb ik toen meteen de volgende ochtend gedaan. Na 4 dagen kon ik daar terecht.

Mijn huisarts was erg lief, heeft even gekeken, maar heeft geen inwendig onderzoek gedaan (kon ook niet…). Het was moeilijk om te vertellen en ik was zo zenuwachtig, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan. Ze heeft me doorverwezen naar een seksuologe en daar kon ik na 6 weken terecht. Ook bij de seksuologe moest ik mijn verhaal doen en was ik erg nerveus. Ik schrok erg toen ze zei dat het minstens een jaar ging duren, vooral omdat ik over een halfjaar op reis zou gaan. Ik ben toch begonnen met de therapie en moest beginnen met 1 vinger elke dag of om de dag in te brengen. Bovendien ging ik ook naar een fysiotherapeute waar ik ontspanningsoefeningen voor de bekkenbodemspier mee kreeg en meldde ik me aan voor yoga. Na een paar weken kon ik 2 vingers in brengen en na nog een paar weken zelfs 3! Het was soms moeilijk om de oefeningen te doen. Vaak had ik geen zin, maar dwong ik mezelf tot oefenen. Dit was toch niet de beste aanpak, omdat ik steeds meer tegenzin kreeg, maar ik had wel snel resultaat!

Na twee of drie maanden, kreeg ik een pelotte mee van de seksuologe, om mee te oefenen. Dat vond ik echt verschrikkelijk. Het lukte wel, maar ik vond het onprettig en ik had er echt geen zin in. Van mijn seksuologe moest ik vibrator kopen om mee te oefenen en dat heb ik met veel tegenzin gedaan. Het ging wel iets beter, maar ik vond het toch niet echt fijn.

Toen kwam het moment dat mijn vriend en ik op reis gingen voor 8 maanden en in die periode heb ik helemaal niet geoefend. Overigens kon ik toen wel net tampons gebruiken en dat was erg fijn, vooral in een warm land en zo oefende ik toch nog eens een paar keer in de maand! Verder hebben mijn vriend en ik vooral de nadruk gelegd op het vrijen en hoe dit leuker werd voor mij. Vooral in het begin vond ik het nog eng en kon ik niet echt genieten. Na die reis van 8 maanden was dit veel beter geworden en was ik veel meer ontspannen tijdens het vrijen.

Na terugkomst in Nederland heb ik meteen weer een afspraak gemaakt bij de seksuologe en de oefeningen weer opgepakt, wat erg gemakkelijk ging. Mijn vibrator ging makkelijk naar binnen en na drie maanden mochten we het dan eindelijk echt proberen! De eerste keer dat we het probeerden was ik natuurlijk heel zenuwachtig. Het deed dan ook echt heel veel pijn. Ik wilde het alleen zo graag en ik wist ook dat het door zenuwen kwam, dus hebben we gewoon doorgezet en lukte het uiteindelijk. Ik wist ook dat als de zenuwen af zouden nemen, de spanning en de pijn minder zouden worden. Daarom bleven we het stug door proberen, ook al deed het echt pijn. De volgende vijf keren deed het nog steeds pijn, maar elke keer een klein beetje minder. Ik begon er wel aan te wennen en was elke keer iets minder gespannen. Ik had inmiddels ook wat manieren bedacht om de pijn wat minder te laten worden, bijvoorbeeld door mijn bekken vaak te kantelen.

Na die vijf keer bleef het een beetje hetzelfde: nog steeds teveel pijn. We probeerden het ook alleen in de weekenden, omdat mijn vriend en ik elkaar vaak alleen dan zien. Soms is hij door de week bij mij, maar hebben we het allebei te druk met werk en studie en zijn we te moe om te oefenen.

Toen ik na die pogingen weer bij mijn seksuologe kwam, zei ze dat we het goed hadden gedaan, maar dat het zou helpen om het vaker te doen. Door het alleen in het weekend te doen, wordt toch elke keer die spanning opgebouwd. Helaas kwam er weinig van. We zijn allebei gewoon echt te druk en hebben ook niet altijd zin om het doen; we vreeën bijvoorbeeld wel, maar dan zonder penetratie, omdat dat voor mij toch nog echt het fijnste is. Voor mij ontstond hierdoor het idee dat we het vaker moesten doen, zodat de pijn dan minder zou worden. Maar juist door dit idee (dat de pijn minder moest worden), werd de pijn niet minder. Ik was gefocust op het idee dat het nu goed moest gaan, omdat we het ook door de week probeerden. Dit werkte dus niet…

Daarna vielen we ook weer in het oude patroon: alleen in het weekend vrijen met penetratie. Maar nu had ik juist het idee: we hebben een hele week niet geoefend, dus het zal wel niet goed gaan. En toen ging het ineens supergoed! Doordat het wel mocht mislukken (omdat we het een week niet hebben gedaan) ging het bijna pijnloos! Die week daarna hadden we geen glijmiddel (waar we altijd mee oefenden). We hebben het geprobeerd en toen mocht het ook mislukken, “want we deden het zonder glijmiddel”. En ook die keer ging het hartstikke goed! Dat was afgelopen weekend en ik heb er nu alle vertrouwen dat het helemaal goed komt. Ik hoef ook pas over 3 maanden weer naar mijn seksuologe, omdat het zo goed gaat. Ik heb echt al het gevoel dat ik genezen ben en ben – eerlijk gezegd – veel gelukkiger. Niet omdat penetratie zo geweldig is, daar is het nog net iets te pijnlijk voor, maar ik voel me een stuk zekerder en niet meer minderwaardig aan andere vrouwen!

Terug naar Succesverhalen