N. (34)

Terug naar Succesverhalen

Sinds 2002 weet ik officieel dat ik vaginisme heb. Daarvoor heb ik wel altijd een vermoeden gehad maar sloot in feite mijn ogen ervoor.

In 1999 leerde ik mijn toenmalige vriend kennen, nu mijn man. 
De seks ging niet zoals het hoorde. Het ging niet en deed vreselijk veel pijn. Maar je denkt nog  "Ach, komt wel goed, het zijn de spanningen".
Maar niet dus. Ik ben naar de huisarts gegaan en heb haar met rode oortjes verteld wat er was. Zij vermoedde wel dat ik vaginisme had maar stuurde me voor de zekerheid toch door naar de gynaecoloog en deze stelde vast dat ik inderdaad vaginisme had. Wat er dan door je heen gaat is moeilijk te beschrijven. Verdriet, boosheid en toch ook wel weer zoiets van "Oké, ik heb het, we gaan er iets aan doen".
Ik heb via de gynaecoloog een verwijzing gekregen voor de fysiotherapeut, maar helaas liep dat op niks uit. Ik heb 2 fysiotherapeuten gehad. De 1e was een oudere dame (waar ik niet op zat te wachten) die erg dominant op mij overkwam, dus daar was ik vrij snel mee klaar.
De 2e fysiotherapeut was een vrouw van mijn leeftijd en zij legde mij ook alles goed uit wat ik allemaal kon verwachten. Dat ging aardig goed.
Totdat zij met een staaf aan kwam zetten en die wilde gaan gebruiken nadat ik allerlei oefeningen had gehad en thuis had gedaan. Oké, geen probleem toch?
De eerste 2 keer hield ze rekening met het feit dat het mij pijn deed. De 3e keer dat ik zei dat het pijn deed en dat ze moest stoppen zei ze: "Als ik elke keer moet stoppen op het moment dat jij pijn hebt als deze staaf bij naar binnen gaat, komt het nooit meer goed".
"Oké dan, fijne fysiotherapeut," dacht ik nog, "gaat goed".
Toen ik buiten stond heb ik tegen mijn man (die altijd meeging naar de fysiotherapeut) gezegd  "Dit doe ik niet meer, ik kap ermee, klaar!" Ik ben naar de huisarts gegaan en heb een doorverwijzing gekregen voor een seksuologe. Helaas trof ik daar ook weer een oudere dame aan, die mij graag wilde helpen,  maar... ook weer erg dominant overkwam op mij. Uiteindelijk heeft een (vrouwelijke) collega het overgenomen en dat ging gelukkig goed.
Uiteindelijk ben ik met deze therapie wel (op eigen verzoek) gestopt. Door persoonlijke omstandigheden kon ik dit er niet meer bij hebben.

Ik heb lange gesprekken gehad met mijn man. Ik wilde accepteren dat ik vaginisme had en dat ik er niet meer van af zou komen, maar wilde wel graag weten hoe mijn man erover dacht. Mijn man zei tegen mij: "Ik heb er geen moeite mee dat je geen seks kunt hebben zoals het hoort. Het kan ook op ander manieren en dat vind ik ook prima".
Ik was zo blij hiermee. Het maakte het voor mij een stuk makkelijker om te accepteren dat ik vaginisme had en ook makkelijker om mee om te gaan.

Ik heb voor het grootste gedeelte geaccepteerd dat ik nooit van het vaginisme af zal komen. Toch wil ik graag met lotgenoten kunnen praten over vaginisme omdat dat voor mij de acceptatie dat ik vaginisme heb ten goede komt.
Nogmaals: het feit dat ik vaginisme heb houdt mij zeker bezig, maar vind het minder erg dan toen ik het voor het eerst te horen kreeg. Dit is ook te danken aan mijn man die er absoluut geen probleem van maakt dat ik vaginisme heb en ook weet dat je op andere manieren seks kunt hebben.
En daar ben ik heel blij mee.

Terug naar Succesverhalen